Zdjęcia, które Państwu prezentujemy zostały zrobione w dniach, tzw. Wielkiego Tygodnia. Tygodnia, który zaczął się informacją o tym, że Ojciec Święty jest umierający i Tygodnia, który skończył się… tu trudno określić datę. Dla jednych w dniu pogrzebu w Rzymie. Dla innych ten Wielki Tydzień jeszcze się nie skończył i być może nie skończy się nigdy.
Większość zdjęć było wykonanych w niedzielę 3 kwietnia w Krakowie, w piątek 8 kwietnia w Rzymie i znów w Krakowie 10 kwietnia. Ograniczają się prawie wyłącznie do dwóch miejsc. Najbardziej znanego w tym czasie w Polsce adresu: „Franciszkańska 3” oraz Watykanu. Dlaczego te miejsca?
Dla Krakowian „Franciszkańska 3”to był i jest po prostu adres Ojca Świętego. Tu przychodzili młodzi podczas papieskich pielgrzymek, aby z papieżem „porozmawiać”. Tu mieliśmy namiastkę Rzymu, tu Ojciec Święty odpoczywał, tu błogosławił nam stojąc w swoim papieskim oknie. Tu wreszcie w naturalny sposób skierowali się wszyscy Krakowianie na wieść o śmierci Jana Pawła II.
Watykan a szczególnie plac Św. Piotra w Rzymie, w okresie pontyfikatu Jana Pawła II, był dla nas polskim miejscem na włoskiej ziemi. Tam nie tylko pielgrzymi, ale i emigranci polscy czuli się jak „u siebie”. Tam nigdy nie zabrakło polskich flag, polskiej mowy, śpiewów i modlitwy.
Po powrocie z pielgrzymek do Włoch zawsze przywoziliśmy cząstkę Watykanu, cząstkę Wiecznego Miasta. Byliśmy bardzo blisko tego Rzymu w ostatnich dniach Wielkiego Tygodnia, zwłaszcza w Krakowie, zwłaszcza na „Franciszkańskiej 3”.

II SEMESTR część pierwsza
wystawa fotografii uczestników Warsztatów Fotograficznych

XIX Ogólnopolskie Biennale Fotografii ZABYTKI
Zamość 2004
pokonkursowa wystawa fotografii

Stała Galeria Fotografii "Warsztaty Fotograficzne"
Centrum Kultury Dworek Białoprądnicki

wystawę można oglądać od 1 do 28 lutego 2005 r.

Na Wenecję ciągle patrzę niespokojnie. Zachłannie śledzę zmieniające się kolory, cienie, odbicia. Ten misterny labirynt na brzegu morza, świadek wielkich miłości, samotnych śmierci, ludzkich tajemnic fascynuje od wieków. Miejsce poza czasem, gdzie wieczór jest początkiem, a pośpiech grzechem. Światło tworzy zmieniające się wciąż scenografie. Pałace zakładają kolejne maski, raz kuszą swoim pięknem, a raz odpychają wewnętrznym mrokiem.
Świt. Zasłonięte witryny sklepów, rzędy kawiarnianych krzeseł, ospałe gołębie, senna szarość spowija Plac Św. Marka.
Jest pusto, Wenecję mam tylko dla siebie. Przede mną Most Westchnień, łączący Pałac Dożów z więzieniem, miejsce ostatniego spojrzenia skazańców na słońce. Wsiadam w jedyną, czynną o tej porze linię vaporetti. Na brzegach kołyszą się gondole, nad panoramą góruje kopuła La Salute.
Canal Grande - „najpiękniejsza ulica świata”- którą można oglądać bez końca. Smutek przemijania zamieniam w kolejne obrazy. Staję na środku Mostu Rialto. Patrzę w opalizującą głębię wody, mówią, że to miejsce spełnia marzenia.

Joanna Kulis

Święta Góra Grabarka, zagubiona w sosnowym lesie Puszczy Mielnickiej niedaleko Siemiatycz. Grabarka - serce polskiego prawosławia, jako miejsce święte otoczona czcią i znana od stuleci.
Według miejscowej tradycji w 1710 roku, schronili się tutaj okoliczni mieszkańcy uchodząc przed zarazą cholery. Od śmierci uchroniła ich ponoć woda z bijącego do dziś u stóp góry źródła. Na szczycie stoi cerkiew otoczona setkami wotywnych krzyży. Na Święto Spasa, czyli Przemieniania Pańskiego przybywają tutaj corocznie prawosławni hierarchowie i tysiące pielgrzymów. Cała noc płoną świece i nie milkną śpiewy…Na Świętej Górze łaskę otrzymują ci, którzy proszą o nią, niezależnie od wyznania…

Włodek Płaneta